آگاهی

یاد ان روزهایی می افتم که ساعت 4 و 5 صبح از میدان رسالت به طرف پادگانم در پرندک حرکت می کردم . صبح زود در خیابانهای خلوت تهران کسی را جز تعدادی سوپور (نظافتچی شهرداری) و تعدادی سرباز که اغلب شهرستانی هستند را نمی بینید و گاهی راننده های تاکسی که تا صبح بیدار ماندند یا هم صبح زود بیدار شدند که شاید یک سرویس بیشتر بروند غنیمت است.

صبح زود در بین راه تهران به شهریار هیچ اثری از موجود زنده بخصوص در روزهای زمستانی یافت نمی شود جز تعدادی سگ. نه سگی که تمیز و حمام کرده است و نه سگی که صاحب دارد, از ان سگ هایی که جون کنده و می کند تا زنده بماند.

به یاد ان روزها در غربت

به سلامتی سه کس : سگ و سرباز و سوپور