امیلی داویسون در سال 1872 در شمال انگلیس به دنیا امد. او در مدرسه دانش اموز موفقی بود و وارد دانشگاه شد, بعد از دانشگاه به عنوان معلم شروع به کار کرد.

امیلی به حقوق زنان اهمیت می داد و او می خواست که زنان حق رای دادن داشته باشند. او در سال 1906 اتحادیه اجتماعی و سیاسی زنان ملحق شد که یک حرکت حق خواهی بود که گهگاهی از خشونت استفاده می کرد. امیلی بعدها در اتحادیه بیشتر و بیشتر فعال شد و کار تمام وقت خود را رها کردتا بتواند بیشتر وقت خود را با کار در اتحادیه بگذراند.

امیلی بین سال 1909 و 1912 هفت بار دستگیر و زندانی شد و ان به خاطر حرکات خشونت آمیزی مانند آتش زدن جعبه های پستی و انداختن سنگ به ماشین ها. او در زندان اعتصاب غذا کرد و حکومت سعی می کرد به زور به او غذا بخوراند, او و دوستانش برای مدت کوتاهی مرخصی می رفتند تا حالشان کمی بهتر شود و دوباره به زندان برمی گرداندند تا مدت رندان تمام شود.

امیلی تصمیم گرفت که دست به کارهای خطرناکتری بزند که توجه عموم را جلب کند,  در جون 1913 در یک مسابقه خیلی مهم اسب دوانی امیلی خودش را جلوی اسبی که متعلق به پادشاه جورج پنجم بود انداخت اسب با امیلی برخورد کرد و او به شدت آسیب دید و بعد از چند روز از دنیا رفت.

در سال 1918 در انگلستان زنان بالای 30 سال حق رای دادن گرفتند و بعدها در سال 1928 زنان با مردان در رای دادن برابر شدند.

روی سنگ قبر امیلی نوشتند:

“عمل نه حرف”

“Deeds not Words”

————————————–

پی نوشت:

با خواندن این مطلب هرکسی ممکن است برداشت متفاوتی داشته باشد و اما برداشت من اینست که برای گرفتن حق باید جنگید, حق گرفتنی است دادنی نیست. این مشکلاتی که  ما الان در ایران با ان روبرو هستیم غرب چند دهه پیش با او روبرو بود. خشونت هم قسمتی از شجاعت است. این خانم در انگلستان یک قهرمان است نه تروریست با انکه سنگ پرانی می کرد خانه های { خالی} را آتش می زد و … به طور کلی دست به خشونت می زد, صد البته اگر این خانم در ایران یا ترکیه یا کلا خاورمیانه بود تروریست بود.