آگاهی

 نمی دانم این اهریمنان کی از خاکمان دور خواهند شد ؟ فقط می دانم که باید باید رانده شوند . وظیفه من و تو چیست ؟ ما که یارانی در بند داریم یارانی در صف اعدام . یارانی که بی سروصدا به دست سربازان گمنام امام زمان کشته می شوند. یارانی که جرأت چون و چرا را از آنها گرفتند بقول جلال آل احمد « اخته فکری» شان کردند. 

  وظیفه من و تو آگاهی دادن به مردم است « آگاهی سرآغاز آزادگی است» در تاریخ خودمان داریم که یکی از پادشاهان به پسرش وصییت می کند که اگر می خواهی بر مردم حکومت کنی سعی کن مردم گرسنه و بی سواد بمانند. یاد یکی از تظاهرات کارگران در ایران می افتم که شعار می دادند « ما گشنه ایم ما گشنه ایم این همه شرمندگی  مرگ بر  این زندگی » .

  در ایران صدای مرگ کودکانی که از گرسنگی میمرند به گوش می رسد. صدای زنانی که از گرسنگی مجبور به خودفروشی می شوند به گوش می رسد . صدای ناله مردانی که زن و بچه هایشان انتظار یک لقمه نان را از او دارند به گوش می رسد و در طرف دیگر صدای بازیگران اهریمن این مداحان اهل بیت این آخوندهای هزارچهره هم به گوش می رسد این گرگ هایی که در لباس میش ظاهر شده اند و به پیکر نیمه جان مام وطن افتاده اند و از کشتارو قیل وغارت از هم سبقت می گیرند و شب و روز برای مردم از یک سری خرافات و مزخرفات می گویند تا مردم را در جهل و نادانی نگه دارند و دانشگاه ها را از حالت علمی خارج وتبدیل به حوزه های علمیه کردند . حوزه هایی که برای مردم هیچ سودی ندارد جز یک سری رباط که بقاء نظام را طولانی خواهد کرد و ستون های زیربنایی اقتصاد مملکت بخت برگشته را پی در پی فرو می شکند بخصوص با ورود ریِیس جمهور احمدی نژاد (تحفه کویر) به صحنه میلیاردها دلار سرمایه از کشور خارج شد و اقتصاد کشور هر بیشتر در سراشیبی سقوط قرار گرفته است اما رییس جمهور(عروسک فرهنگی) این را کافی ندانسته و مردم را درگیر جنگی ناخواسته با مردمان جهان کرده است و …  

اما ای ایرانی به پا خیز این زندگی (؟)لایق تو نیست فریاد بزن کارگران متحد شوید ماموران رحم کنید دانشجویان ، شما که در نوک این فریاد قرار دارید فریب وقت کشی های حکومت اسلامی صفوی را نخورید اگاه باشید که قدرت های بزرگ و نیروهای منحرف مذهبی از این وقت باقیمانده به نفع خود( زیان مردم) استفاده می کنند. 

         گفتن از مشکلات و و اقدام عملی نکردن جزء به حالت رخوت بردن و دچار روزمرگی کردن مردم سودی ندارد. احزاب مخالف در خارج کشور به جای خرده گرفتن از یکدیگر در تریبون ها و دعوا بر سر آنچه هنوز بدست نیامده باید متحد شوند و جلسات و کنفرانس هایی با حضور شخصییت های برجسته تشکیل دهند و فکری به حال این ملت در بند بکنند تا مردم ایران به روز مردم افغانستان و عراق و… گرفتار نشوند.   من به عنوان کسی که در بطن جامعه بودم می توانم با جرات بگویم که مردم یک خلا رهبری احساس می کنند و دانشجویان بر این امر واقفند که اگر مردم به خیابان ها بیایند ممکن است همان اتفاق سال 57 رخ دهد یعنی بد بود بدتر شد «ما انقلاب نکردیم که به عقب برگردیم»

  لذا راه حل نهایی : کنار گذاشتن اختلافات سلیقه ای و جمع شدن در کنار یکدیگر و تشکیل یک شورا برای پیگیری آن است.پس لطفا جداگانه بر طبل براندازی نکوبید.