آگاهی

چند روز قبل مطلبی را با عنوان “ ما انقلاب کردیم یا انقلاب مارا ” نوشته بودم که گفته بودم پدر چگونه ببخشمت ؟ تو انقلاب کردی و … انقلاب مارا . پدری در جواب من کامنتی گذاشتند که قابل ذکر است :

میدونی همین احساسی که تو نسبت به حکومت اسلامی داری ما نسبت به شاه داشتیم . فکرهم نکن ما یه مردم یه مشت دیوانه احمق بودیم که اینکارو کردیم ( گر امروز چون شرایط بسیار وحشناک شده وقابل مقایسه با زمان نیست بسیار ی پشیمانند ) . ما اگر مفهمیدیم نتیجه کارمون این میشه که اینکار رو نمیکردیم . متاسفانه این شد ولی نیت شر نبود , برای بدتر شدن نبود . دقیقا برای این بود که بهتر شود.
میدونی عزیز الان از زمان شاه ازادی سیاسی ( دقت کن ازادی سیاسی ) بمراتب بیشره ( کاری به ماهیت کل نیروهای در صحنه ندارم واقعیت اینه ) بسیار بیشتره . بازرگان در سال 1344 در دادگاه گفته باید ” شما تمام راههای مبارزه قانونی رو بسته اید ولی بدانید پس از ما کسانی خواهند امد که نه با زبان قانون که با زبان اسلحه باشما سخن خواهند گفت ” وبدنبال اون سازمان چریکهای فدائی خلق وسازمان مجاهدین خلق بودجود امدند . فقط ذکر یک نکته بد نیست که بدانید . از حدود 300 نفر از چریکهائی که کشته شدند اکثریت تحصیلات دانشگاهی داشتند وحدود بیست نفر نفرات ممتاز دانشگاههای ایران بودند . اینکه امروز به گذشته نگاه میکنیم درست به همان نتیجه تو میرسم ( من خودم از فعالین چپ بودم که امروز بگذشته برخورد دارم وامروز اگر قرار باشه حرکت کنم مطلقا به ان شیوه نخواهد بود) که تو رسیدی ( البته شاید از زوایای گوناگون) .
زیاد وراجی نکنم . عزیز ما نیت شر نداشتیم و هزینه هم کم ندادیم ولی یک چیز رو یادت نره اون به جرئت میتونم بگم بیش از 90 در صد مردم انقلاب را تائید ودر ان شرکت کردند .
اینکه چه شده یه چیزه ولی درسی که باید گرفت ( که بسیار هم پرهزینه بود) یه چیز دیگه
موفق باشی

حالا من این سوال را از این پدر و پدرها دارم و انکه اینکه : شما تجربه یک انقلاب ناموفق دارید بقول معروف “شما می خواستید چشمش را درست کنید زدید کورش  کردید “. بگویید چه باید کرد؟ این وضع قابل تحمل نیست پدر!