آگاهی

                                     بشنوید

خبر داری ای شیخ  دانا که من

 خداناشناسم، خدا ناشناس

 نه سربسته گویم دراین ره سخن

 نه ازچوب تکفیردارم هراس

 زدم چون قدم ازعدم در وجود

 خدایت برم اعتباری نداشت

 خدای تو ننگین و آلوده بود

 پرستیدنش افتخاری نداشت 

خدائی بدینسان اسیر نیاز

 که برطاعت چون توئی بسته چشم 

خدائی که بهر دو رکعت نماز

 گه آید به رحم و گه آید به خشم 

خدائی که جز در زبان عرب

 به دیگر زبانی نفهمد کلام

 خدائی که ناگه شود در غضب

 بسوزد به کین خرمن خاص وعام

 خدائی چنان خودسر و بلهوس 

که قهرش کند بی گناهان تباه

 به پاداش خشنودی یک مگس

 ز دوزخ رهاند تنی پرگناه

 خدائی که با شهپر جبرئیل

 کند شهرآباد را زیرو رو

 خدائی که در کام دریای نیل

 برد لشگر بیکرانی فرو 

خدائی که بی مزد و مدح و ثنا

 نگردد به کار کسی چاره ساز

 خدا نیست بیچاره، ورنه چرا

 به مدح و ثنای تو دارد نیاز!

 خدای تو گه رام وگه سرکش است

 چو دیوی که اش بایدافسون کنند

 دل او به”دلال بازی” خوش است 

وگرنه “شفاعتگران” چون کنند؟ 

خدای تو با وصف غلمان و هور

 دل بندگان را بدست آورد

بمکر و فریب و به تهدید و زور

به زیر نگین هرچه هست آورد

خدای تو مانند خان مغول

“بتهدید چون کشد تیغ حکم“

ز تهدید آن کارفرمای کل

“بمانند کر و بیان صم و بکم”

چو دریای قهرش بر آید بموج

نداند گنه کاره از بیگناه

به دوزخ فرو افکند فوج فوج

مسلمان و کافر، سپید وسیاه

خدای تو اندر حصارریا

نهان گشته کز کس نبیند گزند

کسی دم زند گربه چون وچرا

به تکفیر گردد چماقش بلند

خدای تو با خیل کروبیان

بعرش اندرون بزمکی ساخته

چو شاهی که از کار خلق جهان

به کار حرمخانه پرداخته

نهان گشته در خلوتی تو بتو

به درگاه او جز ترا راه نیست

توئی محرم او که از کار او

کسی در جهان جز تو آگاه نیست

تو زاهد بدینسان خدائی بناز

که مخلوق طبع کج اندیش توست

اسیر نیاز است و پابند آز

خدائی چنین لایق ریش توست

نه پنهان نه سربسته گویم سخن

خدا نیست این جانور، اژدهاست

مرنج از من ای شیخ دانا که من

خدا ناشناسم اگر”این” خداست 

شعر از سعیدی سیرجانی .